“Het is te makkelijk.” “Er zit geen uitdaging in.” Ik verveel me.” Dat zijn een paar van de dingen die regelmatig door mijn hooft spookten. Begrijp mij niet verkeerd, de opdrachten die we krijgen zijn best leuk en ik weet dat dit echt de richting is die ik op wil gaan. Alleen gaat het mij allemaal iets te gemakkelijk af, de opdrachten zijn niet echt uitdagend genoeg om mijn aandacht erbij te houden. Voor het grootste gedeelte van de les zit ik te spelen met mijn telefoon of ik probeer wat duidelijk te maken op twitter (en we weten allemaal hoe dat gaat…).

Dus als gevolg hiervan heb ik aan de leraar van Grafisch Ontwerpen gevraagd of ik misschien wat extra opdrachten kan krijgen om mij bezig te houden als ik eventueel niks te doen heb. Hij zou dit bespreken met mijn studiecoach. Deze is vandaag bij mij geweest om mij de opdracht uit te leggen. In principe is het heel simpel; ik moet een groot schetsboek/plakboek halen en daar alles in stoppen wat ik mooi vind, van tekeningen (zelf gemaakt of niet) tot tijdschriften, visitekaartjes etc. Dit gaan we dan regelmatig bespreken om te kijken waarom ik dat gekozen heb.

Doel hiervan is om i.p.v. vanuit de opdrachtgever, vanuit mijzelf te denken. Als mediavormgever ben je voornamelijk bezig om opdrachten te maken vanuit de specificaties van de klant. Als ik naar de kunstacademie wil, moet je meer vanuit jezelf gaan denken. Je moet dan zelf bedenken wat je wilt maken en, heel belangrijk, waarom je dat gemaakt heb. En met deze opdracht proberen we dat te gaan stimuleren. Uiteraard blijf ik ook gewoon de opdrachten van de opleiding zelf maken.

Ik ben heel benieuwd hoe dit zal gaan. Het voordeel is natuurlijk dat ik het schetsboek/plakboek kan gaan gebruiken als portfolio tijdens mijn intake op het hbo.

Spannend. Vanmiddag even naar de Bruna. Ik heb er zin in.

Terwijl boven in de lucht de sluizen wagenwijd zijn open gezet, zit ik hier achter mijn computertje een script te tikken voor het “Introductieweek Project”. Nou, eigenlijk ben ik bezig met mijn blog, maar als ik hiermee klaar ben ga ik de laatste puntjes op de letterlijke i’s zetten. Ik smelt zo’n beetje hier, het lijkt wel alsof mijn kamer verhuisd is naar het tropisch regenwoud in Brazilië. Wat kunnen die apparaten soms hitte genereren. En ik kan al zo slecht tegen warmte.

We zitten inmiddels midden in de introductieweek op school. We hebben al wat lesjes achter de rug zitten en de nodige pauzes gehouden. Zonder boterhamtrommeltjes en drinkbekers van Assepoester. Deze waren helaas uitverkocht. Afijn, we hebben films gekeken, elkaar getekend en we zijn op dit moment bezig om een filmpje in elkaar te flansen over de opleiding zelf. Het script wordt echt hi-la-risch en is zeker een kandidaat om Nederland te vertegenwoordigen bij de Academy Awards. Met mij als producent, regisseur, scenarioschrijver, storyboard, camera, geluid EN hoofdrolspeler moet het zeker goed komen. Dat is natuurlijk niet echt zo. Give credit where credit is due, zeggen ze in Amerika vaak. Nee, dit doe ik samen met 3 andere klasgenoten. Het moet dus een filmpje worden over de opleiding en ik heb zo het gevoel dat het wel gaat lukken. Het is niet zo dat ze een professioneel filmpje van ons verwachten (we hebben het wel over het ROC). Een verslag, filmpje en evaluatie moeten voor vrijdag af zijn. Het filmpje zal tevens geüpload worden op YouTube of Vimeo, dus als het af is zal ik een link plaatsen… als ik mijzelf daartoe geroepen voel.

Donderdag hebben we ook nog eens een sportdag. Gelukkig is deze in Lelystad dus dat scheelt mij weer wat reistijd. Alleen het weer schijnt echt fantastisch te worden (not) dus dat wordt een groot feest. Volgens mij voel ik een verkoudheidje opkomen…

Druk dus, al vallen de lestijden en de reistijden tot nu toe wel mee. Het is immers maar voor een jaar en dan gaan weer verder waar we gebleven waren, het hbo, maar wel in dezelfde richting als wat ik nu doe. Iets waar ik mijn creativiteit helemaal in kwijt kan, zoals de motion picture van morgen, bewerkt voor 3D en iMax bioscopen. Première kaartjes kunnen op aanvraag besteld worden.

De wegwijzer heeft mij hier gebracht. Het plattegrondje was te onduidelijk en daarom duurde het zo lang tot ik eindelijk op dit punt arriveerde. Nog een klein stukje lopen en een nieuw hoofdstuk in mijn leven gaat beginnen. Als ik een boek lees wil ik wel eens de allerlaatste bladzijde lezen om een kleine indicatie te krijgen hoe het verhaal gaat aflopen. Komt het goed of gaat iedereen dood? Krijgt de held zijn prinses (of prins) of verliest hij alles en keert iedereen zich tegen hem? Nu weet ik dat in onze boeken van het leven iedereen op het einde uiteindelijk dood gaat terwijl het leven van de mensen om ons heen gewoon verder gaat. Misschien is het daarom ook wel beter dat we maar niet te weten komen hoe en wanneer dit zal gebeuren. Ik zou wel heel graag het einde van dit nieuwe hoofdstuk al willen lezen. Gewoon even spieken of alles gaat zoals ik het bedacht heb. Gek eigenlijk; we schrijven wel onze eigen boeken maar we weten niet hoe deze zal eindigen.

School is een lastig onderwerp voor mij. Op een of andere manier vind ik het altijd moeilijk om hier de juiste keuzes in te maken. Vaak gaat het al verkeerd bij de keuze van de opleiding en school. Dan kom ik er later achter dat het toch helemaal niks voor mij is. Vaak is het dan al te laat, want om te stoppen tegen het einde van je opleiding is helemaal zonde van de moeite. Dan nemen we anderhalf jaar pauze en gaan we het opnieuw proberen. Gelukkig kwam ik er toen al heel snel achter dat dit wederom een verkeerde keuze is geweest.

Ik ga morgen wéér met school beginnen, wel met een stapje terug qua niveau. En ik hoop dat ik deze keer eindelijk de juiste keuze heb gemaakt. Drie keer is scheepsrecht toch? Het zou wel een flinke motivatie boost geven als dit eindelijk iets is wat ik echt leuk vind. Ook dat moeten we nog maar uit zien te vinden. Als ik dit echt leuk vind ga ik na een jaar door op het HBO in dezelfde richting (maar in een ander deel van Nederland) en ga ik er mijn beroep van maken. Als dit schip weer gaat stranden is echt alle hoop verloren voor mij. Dan weet ik het ook niet meer. Ik scheer dan mijn kop kaal en solliciteer maar bij het leger ofzo. Of ik blijf voor de rest van mijn leven werken in de pretparkindustrie als simpele knopjesdrukker. Lekker simpel. Daar heb ik geen diploma’s voor nodig.

Morgen op pad naar Almere voor de introductiedag. Please laat dit wat voor mij zijn. We gaan erachter komen. Nu maar hopen dat de wegwijzer de juiste richting aangeeft. Anders begint dit circus weer van vooraf aan. Drie keer is scheepsrecht. Ik ga er gewoon voor!