De geest word moe. De oogleden vallen langzamerhand steeds verder dicht. De wijzers van de klok hakken ongenadig door de tijd. Ze gaan zo snel vooruit dat je het amper kan bijbenen.

Gelukkig blijven de herinneringen bestaan, zodat we bewijs hebben dat we hebben bestaan. Geen enkel geschiedenisboek zal over ons vertellen maar de dingen die we hebben beleefd zullen blijven hangen in onze gedachten. De mensen die er niet meer zijn leven voort als elektrische impulsen. Geen stukje tekst in een oud, dik boek kan daar aan tippen. De herinneringen zullen worden gekoesterd. Goed of slecht. Ze tekenen je. Ze maken jou tot wie je bent.

De moderne tijd geeft ons de mogelijkheid om onze eigen geschiedenisboeken te creëren. Beeld en tekst op een plek waar iedereen het kan zien. We zijn er zelf niet altijd even bewust van maar we zijn er tegenwoordig allemaal mee bezig. We filmen en fotograferen. Bits en bytes. De wereld veranderd.

De toekomst komt er aan maar blijft op gepaste afstand. Het verleden zal je nooit verlaten maar is altijd ver weg. Het heden staat naast je en samen maak je de reis naar het einde.

Je verleden is de sleutel voor je toekomst die je in het heden moet gebruiken. Dat is de kracht van het leven.

Het is vandaag zogenaamd Coming Out Dag. Een van de miljoen speciale dagen die we bedacht hebben omdat we toch niks beters te doen hebben met ons leven. Net zo kansloos als Dag van het Handenwassen of Schoonmoederdag, die allebei overigens al zeer binnenkort voor de deur staan!

Toen ik in Lelystad arriveerde met de trein en de trap naar beneden nam, was ik uiterst geconcentreerd bezig om de ene voet voor de ander te zetten zonder te struikelen. We weten inmiddels wat een losse stoeptegel met mij kan doen, dus een trap is dan helemaal een uitdaging. Maar het lukte mij aardig, totdat ik helemaal beneden was. Pas toen de vloer weer gelijk was viel ik bijna over mijn mond die van verbazing op de grond lag.

Midden in het station, en laten ze dat gebouw nou net verdubbeld hebben qua grootte, stond een grote kast en een filmploeg van seksueel gefrustreerde COC-medewerkers, gemiddelde leeftijd 40+, klaar om iedere arme ziel te filmen die zich geroepen voelde om forenzen van de NS lastig te vallen met hun geaardheid. Plaatsvervangende schaamte. Dat was het eerste wat ik voelde. Ik ben maar gauw doorgelopen.

Ik begrijp de drang niet om mensen min of meer te dwingen om uit de kast te komen. Dit is een proces waar je zelf helemaal achter moet staan. Zo’n beslissing neem je niet zomaar en terug die kast ingaan gaat ook niet. Ik zou lekker in die kast blijven. Het gaat niemand wat aan of je graag piemels zuigt of aan een paar lippen lebbert. De verplichting om je geaardheid openbaar te maken moet verdwijnen totdat hetero’s ook zo’n moment gaan krijgen. Uit de la komen?

Wat we allemaal al niet bedenken om homoseksualiteit geaccepteerd te maken in de samenleving. Nu ben ik daar natuurlijk niet op tegen, maar hoe harder ze zeuren over gelijke rechten, hoe meer dingen ze verzinnen om zich te onderscheiden van de rest. Coming Out Dag, is dat ook voor de hetero’s? Komt een hetero ook uit de kast? Gay Pride Parade, staan de hetero’s ook met de billen bloot in de Amsterdamse grachten te zingen op een hele slechte cover van Que Sera Sera met een oud lijk vermomd als Patricia Paay? Ze hebben zelfs hun eigen Olympische Spelen, de Gay Games. Volgens mij is er geen regel die homo’s verbiedt mee te doen met de normale Spelen. Nee, ze moeten het allemaal anders doen terwijl ze maar blijven gillen dat ze gelijk willen zijn. Tja, zo werkt het niet.

Ik volg het niet meer. Het enige wat ik wil is gewoon mijn leven lijden, zonder dat ik moet strijden tegen alle stereotypes die juist gecreëerd worden door de poepstampers zelf. Wat klopt hier niet?

Het vervelende is dat je niks verkeerds over heaumeau’s mag zeggen. Zo gauw je al naar het negatieve neigt, staan ze al te klapperen met de Gucci handtasjes en de Ralph Lauren designer zonnebrillen. “Heb je enig idee hoeveel er gestreden is zodat jij normaal over straat kan lopen?” Nee, dat heb ik niet. Het enige wat ik weet is dat ik een klap voor m’n kop kan verwachten als ik “normaal” over straat loop. En onder “normaal” versta ik hand in hand lopen met mijn toekomstige vriend. Hem een kus op de wang of op de mond geven terwijl er helemaal niemand raar opkijkt. En zolang dat nog niet bereikt is, is er helemaal niks bereikt. Zoals het er nu naar uit ziet gaat het juist helemaal de verkeerde kant op.

Het enige wat ik hoor zijn homostellen die weggepest worden. Jongeren die een totaal verknipt beeld van ons hebben. En je kan het niet allemaal op het Christendom of op de Islam gooien. De moedige strijders onder de verschillende homobewegingen hebben hier wel degelijk een handje aan bijgedragen. Bedankt, moedige strijders. Bedankt dat ik als een rellende nicht wordt gezien die begin augustus op een boot hoort te staan in een leren jockstrap terwijl een veel te mannelijke travestiet naast mij staat te dansen op wederom een slecht house-nummer. Bedankt dat de gemiddelde hetero verwacht dat ik mijzelf graag omring met borderline faghags die niks liever doen dan winkelen, nagels lakken (inclusief de tenen) en ongegeneerd over jongens roddelen als een stelletje schoolmeisjes.

Bedankt dat de jonge generatie totaal in de knoop raakt met zich of haarzelf omdat er een beeld gecreëerd wordt die eigenlijk helemaal niet klopt. Bedankt daarvoor en ga vooral zo door! Lang leve de homohaat, zodat organisaties zoals het COC nog lang kunnen bestaan en door kunnen gaan met hun zogenaamde pro-homo campagne, “Accepteer ons nou maar, zodat we dan onze eigen samenleving kunnen creëren.” En zolang er nog steeds homotieners zijn die zelfmoord plegen, hebben zij nog werk. Snij die polsen door of gooi jezelf voor de trein. Dan kunnen zij weer moord en brand schreeuwen over hoe slecht het met ons gaat.

Misschien is het juist beter om de aandacht niet meer naar ons toe te trekken, maar om juist de verdwijnen van het strijdtoneel. Volgens mij krijg je stilletjes meer gedaan, in plaats van je geaardheid van de hoogste toren te schreeuwen. “I’m here, I’m queer, get used to it!” En als je niet snel uitkijkt ram ik die dubbelzijdige dildo er helemaal in!

Een homoseksuele homohater, aangenaam kennis te maken.