Fijn. Ik zit uiteraard weer met de halvegare van de samenleving in de trein. Mensen die zo verward zijn dat ze niet meer weten wie of waar ze zijn, of mensen die half dood aan het gaan zijn. “Mijn reanimatie diploma is jaren geleden al verlopen, meneer, ik kan/mag u helaas niet helpen.”
Soms lijkt het wel alsof ik nog de enige normale persoon ben op deze planeet. De enige die alles nog helder ziet en weet hoe het allemaal echt moet, leven en omgaan met elkaar en zo. Of misschien ben ik juist de enige gek op deze aarde en is de rest van de mensheid juist heel normaal. Misschien wordt mijn blik over het leven en de maatschappij zo verstoord door mijn eigen gestoordheid dat ik het juist verkeerd zie.
Af en toe denk ik wel eens dat ik later geen carrière zal maken. Geen hippe en veelverdienende grafisch ontwerper. Geen acteur in Hollywood blockbusters. Geen castmember in Disneyland/World. Nee. Hoogstwaarschijnlijk eindig ik ergens in een vaag gesticht, terwijl ik met een dwangbuis aan elke kussen op de muur met mijn neus probeer te tellen, al schuimbekkend met ogen die totale leegte uitstralen. Het enige wat mijn mond nog zal verlaten is een continue draad van slijm en wat vaag gebrabbel wat niemand kan ontcijferen. Elke dag op vaste tijdstippen, om mij niet verder van slag te maken, krijg ik mijn medicijnen door mijn strot gedouwd met een bekertje water er achteraan, net genoeg om het geen waterboarding te noemen.
De gestoordheid van het leven is dat niemand weet hoe het echt moet. Niemand weet wat de regels zijn en daarom doen we allemaal maar wat. Verdwaald in het heden zonder handleiding, zonder richtlijnen. Nou ja, de gelovigen onder ons natuurlijk niet mee gerekend. Die maken hun eigen regels en zeggen dan dat ze die van God gekregen hebben. Over gestoordheid gesproken. Nee, de ECHTE regels van het leven bestaan niet. Hebben waarschijnlijk ook nooit bestaan en daarom doen we maar wat. De survival of the fittest noemen we dat. Ieder voor zich. Je doet er niet meer toe in de ogen van je medemens. Zolang we het zelf maar goed hebben.
Misschien wordt het eens tijd dat we de regels eens gaan opstellen. En dan heb ik het niet over de wetten, normen en waarden. Maar echte geschreven regels waar we ook echt met z’n alle wat aan hebben. Elkaar helpen in plaats van ieder z’n eigen ding laten doen. Een samenleving creëren waar iedereen een gelijke kans heeft en als die kansen niet meer gelijk zijn dan zorgen we ervoor dat ze weer gelijk zijn. Er voor elkaar zijn. Zorgen voor de planeet waarop we leven en de dieren waarmee we deze beperkte ruimte moeten delen. Want dat zou toch het normaalste zijn wat we kunnen doen?
Of ben ik nou gek?
Comments
Powered by Facebook Comments